Diament którego nazwa pochodzi od słowa greckiego adamas, oznacza coś niepokonanego, niezniszczalnego, niezdobytego. Jest najtwardszym znanym minerałem występującym w przyrodzie. Od dawnych czasów przypisywano diamentowi pozaziemskie pochodzenie, a jego jednorodna struktura powoduje niesamowite właściwości odbitego i załamanego w nim światła.

Ze względu na swoje właściwości jest bardzo często ofiarowywany w postaci pierścionka zaręczynowego, innego rodzaju biżuterii złotej i srebrnej, ale także oprawiany w ślubnych obrączkach. W tradycji jest wyrazem wielkiej miłości, ma świadczyć o trwałości uczuć osoby która go daruje.

Oszlifowane diamenty zwane są brylantami, rautami lub rozetami w zależności od rodzaju szlifu, szczytem osiągnięć mistrzów obróbki kamieni jest szlif brylantowy który wszedł do powszechnego użycia w XVII wieku zamiast wcześniej używanego szlifu rozetowego.
Obrobione kamienie, aby mogły zostać użyte przy wyrobie biżuterii złotej czy biżuterii srebrnej i lśnić na ręce naszej wybranki w postaci pierścionka zaręczynowego, czy ślubnej obrączki muszą posiadać odpowiednią formę, kształt, a ich powierzchnia musi być pokryta fasetami, czyli symetrycznymi płaszczyznami.

Wartość diamentu możemy określić zwracając uwagę na cztery podstawowe właściwości: kształt, klarowność, kolor, karaty.

Kształt diamentu jest bardzo ważnym elementem świadczącym o jego wysokiej jakości. Tylko odpowiednio oszlifowany będzie miał odpowiednią wartość. Dzięki temu nawet najmniejszy brylant umieszczony w pierścionku zaręczynowym, złotej obrączce czy innej biżuterii będzie olśniewał swoim wyglądem i blaskiem. Podczas obróbki ważnym elementem jest zachowanie odpowiednich proporcji, tak aby uzyskać możliwie najlepszy kształt i wielkość szlifowanego materiału. Pomimo tego, że diament jest najtwardszym minerałem pod wpływem uderzenia może się rozpryskiwać i kruszyć, stąd odpowiednie umiejętności obróbki posiadają nieliczni specjaliści. Najważniejszymi miejscami ich obrabiania kamieni są: Holandia (Antwerpia, Rotterdam), Anglia (Londyn) i Izrael.

Klarowność – bardzo rzadkie diamenty bez żadnych skaz występują w bardzo małych ilościach, dlatego znalezienie takiego doskonałego minerału jest bardzo trudne, z co za tym idzie takie okazy są bardzo drogie. Wtrącenia czyli zanieczyszczenia powodują, że takie kamienie nie nadają się do celów jubilerskich, aby mogły cieszyć i zachwycać swym widokiem pragnące je nosić w postaci pierścionka zaręczynowego lub złotej obrączki Panie. Tylko około 1/5 wydobycia jest odpowiednio wykształcona i nie posiada wrostków i defektów.

Kolejną ważna cechą jest kolor. Kolorowe zabarwienie, diamenty uzyskują na wskutek zanieczyszczeń, ich udział jest czasem tak mały, że dostrzegalny dopiero pod mikroskopem. Zabarwienia te występują w bladożółtym lub jasnobrązowym odcieniu.

Do klasyfikacji barwy diamentów używana jest skala IDC – Międzynarodowa Rada Diamentów, skala GIA – Amerykański Instytut Gemmologii zajmujący się badaniem kamieni szlachetnych i ozdobnych, które stosuje się w złotnictwie i jubilerstwie. Tradycyjną skalą jest Old Terms, która wraz ze skalą GIA stosowana jest również w Polsce. Dokonuje podziału żółtości na 9 klas od bezbarwnej do barwy bardzo wyraźnie żółtej. Przy kamienia stosowanych do ozdabiania pierścionków czy innej biżuterii w jubilerstwie używa się kamieni o barwach od I do P, trochę rzadziej G, najdroższymi są wyroby z kamieniami o skali D oraz G.

Ostatnią ważna cechą na jaka musimy zwrócić uwagę to karat jubilerki określający masę kamieni szlachetnych (różni się on od pojęcia karat używanego w złotnictwie, który określa procentowy udział złota w stopie). Jednak sama waga bez pozostałych właściwości nie jest znacząca, równie ważne są pozostałe czynniki szlif, czystość i kolor. Od 1907 r. masa kamieni szlachetnych określana jest w karacie metrycznym, który wynosi 0.2 g, natomiast masę diamentów przemysłowych mierzy się w gramach.

Ze względu na ograniczoną ilość wydobycia w 1953r.w Szwecji zaczęto produkować na dużą skalę syntetyczne, a skala tej produkcji zaczęła szybko przewyższać produkcję naturalnych diamentów.

Współcześnie diament wykorzystuje się do rozwoju techniki, w optyce, wiertnictwie, do produkcji narzędzi chirurgicznych, siatek dyfrakcyjnych, igieł gramofonowych, przewodów w przemyśle elektrotechnicznym do cięcia szkła oraz w wielu innych dziedzinach. W przemyśle zazwyczaj wykorzystuje się formę diamentu w postaci proszków i past, która stanowi ok.80% wszystkich wyprodukowanych diamentów przemysłowych.

Najpiękniejsze diamenty pochodzą z Indii, występują również w Afryce Centralnej, RPA, Brazylii, Indonezji, Australii i Wenezueli. Największy znaleziono w RPA, ważył 621 g i był częścią większego kamienia, nazywany kryształem Cullinan., został pocięty na 105 części, największym jest 530 karatowa Gwiazda Afryki. Wykonano z niego 105 brylantów tracąc aż 65% pierwotnej masy kamienia.